Zelfredzaamheid

Als het gips eraf is en niemand je vertelt wat er daarna komt

Je hebt een operatie gehad. De ingreep is goed gegaan, de chirurg is tevreden, en je gaat naar huis met een loopgips, een recept voor pijnstillers, en een link naar een patientenapp.

En dan gaat de deur achter je dicht.

Wat er in de weken daarna gebeurt, is iets waar het medische systeem je zelden op voorbereidt. En dat is niet omdat artsen het niet willen, maar omdat het systeem waarin zij werken daar simpelweg geen ruimte voor heeft. Ik weet dit uit eigen ervaring. Eerder dit jaar onderging ik een operatie voor een enkelfractuur met plaatfixatie. Een ingrijpende operatie, gevolgd door weken van herstel thuis. Ik woon op mezelf en gelukkig heb ik veel lieve mensen om me heen die me vanaf dag 1 enorm hebben ondersteund.

En: ik ben homeopaat. Ik heb kennis van supplementen, voeding en de genezingsprocessen van het lichaam. Ik heb een netwerk van mensen in de zorg die ik kon bellen met vragen. Ik ontdekte — uiteindelijk — dat ik recht had op ergotherapie, die me in die eerste immobiele weken enorm had kunnen helpen. Maar niemand had me dat verteld. Ik moest het zelf uitzoeken.

En ik bleef denken: wat als ik die kennis niet had gehad?

Het medische systeem is ontworpen om te repareren wat kapot is. En dat doet het goed! De operatie die mijn enkel stabiliseerde was vakkundig en zorgvuldig werk, en ik ben er dankbaar voor. Maar het bot repareren is slechts het begin van herstel. Wat volgt is een complex proces dat elk laagje van het dagelijks leven raakt: hoe kom je veilig naar de badkamer? Hoe kook je als je niet kunt staan? Hoe beheers je de pijn ’s nachts? Welke supplementen ondersteunen botgenezing, en welke hebben wisselwerking met je medicatie? Deze vragen staan niet in de ontslagbrief.

Voor jongere, digitaal vaardige patiënten met een goed netwerk zijn de gaten overbrugbaar, al dan niet met moeite, initiatief en een zekere voorkennis. Maar voor oudere patiënten, voor mensen die alleen wonen zonder steun, voor iedereen die moeite heeft met een app of niet weet welke vragen te stellen, worden die gaten muren.

Een vriend die in de ziekenhuiszorg werkt vertelde me onlangs: “We weten dat het systeem mensen zonder voldoende begeleiding laat gaan. Maar we hebben niet de tijd of de structuur om dat gat zelf op te vullen.”

Wat homeopathie me bood wat het systeem niet kon

Vanaf de dag van het ongeval werkte ik met een zorgvuldig overwogen homeopathisch protocol. Arnica voor trauma en blauwe plekken. Staphysagria voor de operatiewond. Ruta voor pezen en beenvlies. Symphytum — van oudsher bekend als “knokkelkruid” — voor botgenezing. Hypericum voor zenuwpijn. Aangevuld met gerichte supplementen: collageen, vitamine C, zink, magnesium, vitamine K2 en D3.

Was dit in plaats van medische zorg? Absoluut niet. Het liep ernaast, en vulde de ruimte tussen de chirurgische ingreep en het eigen genezingsvermogen van het lichaam.

Wat ik merkte: mijn wond genas snel en schoon. De pijn was beheersbaar zonder zware medicatie voor het grootste deel van het herstel. Mijn slaap, hoewel verstoord door fysiek ongemak, werd ondersteund. En misschien wel het belangrijkste: ik voelde me actief betrokken bij mijn eigen herstel, niet alleen wachtend tot de tijd verstreek.

Dat gevoel van regie is belangrijker dan het misschien klinkt. Herstel na een operatie is ontwrichtend. Je lichaam heeft een trauma doorgemaakt. De weken van gedwongen stilte kunnen aanvoelen als een verlies van jezelf, niet alleen van je mobiliteit. Een protocol hebben, iets om te doen, iets wat het proces ondersteunt, geeft je de mogelijkheid om weer eigen regie te kunnen nemen over je lichaam. In contact te gaan met je lijf, het liefdevol te ondersteunen. Te voelen wat werkt en wellicht niet werkt.

Wat ik had willen weten

Terugkijkend zijn er dingen die ik niet wist en die ik had willen weten:

Dat ik recht had op ergotherapie in de eerste weken — praktische ondersteuning bij het dagelijks leven thuis, die vergoed wordt maar zelden proactief aangeboden wordt.

Dat rijden na een enkeloperatie een doktersverklaring vereist om verzekerd te blijven — iets wat niemand bij ontslag noemde. En ook is volstrekt niet duidelijk wanneer je weer mag rijden - of fietsen. Zeker niet als je geen fysiotherapeut aan je zij hebt die jouw process monitort.

Dat de verwijzing naar fysiotherapie iets was dat ík moest regelen, niet iets wat voor mij georganiseerd zou worden.

Dat een enkelfractuur met chirurgische fixatie geen kleine ingreep is. De vermoeidheid, de emotionele impact, de lengte van het echte herstel, het niet kunnen werken als ZZP-er (gelukkig zit ik bij een Broodfonds!).

Als jij dit leest en je herkent je erin

Misschien heb je net een operatie gehad en voel je je in de steek gelaten door een systeem dat verder is gegaan terwijl jij nog uitzoekt hoe je de trap op komt. Misschien zorg je voor iemand in die positie. Misschien ben je hersteld, maar voelt er nog iets niet goed en weet je niet waar je moet aankloppen.

Homeopathie vervangt je chirurg of fysiotherapeut niet. Maar het kan naast je herstel lopen op manieren die de reguliere geneeskunde structureel niet biedt: gericht op de hele persoon, niet alleen de blessure. De slapeloosheid. De angst. De zenuwpijn. Het gevoel verdwaald te zijn in een proces dat niemand volledig heeft uitgelegd.

Dat is precies de ruimte waarin ik werk.

Als je wil verkennen wat een homeopathische benadering aan jouw herstel kan toevoegen, of je nu post-operatief bent, chronische pijn hebt, of gewoon navigeert in een lichaam dat onbekend aanvoelt, neem dan gerust contact op.
Ik neem graag de tijd om samen met je te gaan bekijken wat ik voor je kan doen om jou in jouw genezingsproces te ondersteunen.

Met warme groet,

Lioba